Ξέφωτο

Information

This article was written on 08 Nov 2010, and is filled under Κριτική.

Το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται…

Όχι μόνο δεν είναι οι ευφυείς απρόσβλητοι της βλακείας, αλλά η ίδια η ευφυία τους έχει την τάση να δρα και σαν ενισχυτής της όποιας βλακώδους ιδέας ―φτάνουν δηλαδή, χρησιμοποιόντας όλο το οπλοστάσιο της εξυπνάδας, την βλακεία στα άκρα. Άλλες φορές πάλι, πρόκειται για σκέτη οπισθοδρόμηση στην σαχλαμάρα. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς με ποιά από τις δυο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε εδώ ―ίσως και με τις δυο.

Μιλάμε για τις πρόσφατες επιφυλλίδες του Ευγένιου Αρανίτση στην Ελευθεροτυπία.

Στη μια, η επιθυμία του για μια εκκλησία που εκφράζει «ανιδιοτελή και ερωτική αγάπη» κατά τα Πατερικά πρότυπα, τον οδηγεί στο να προκρίνει τον Γιάννη Μπουτάρη, «ένα πρόσωπο φημισμένο για την ευφυΐα και την ειλικρινή του ευγένεια» για την Θεσαλλονίκη, έναντι του ιδεολογικού «αντιπάλου» του, Ανθίμου. Πέρα από την απορία ως προς το που άκουσε τις φήμες για το «φημισμένο για την ευφυΐα του πρόσωπο», δεν θέλησε να κάνει το παραπέρα βήμα και να αναλογιστεί ότι η ιδανική εκκλησιαστική εκδήλωση που αναζητεί μπορεί να προκύπτει στις φαινομενικά αντίθετες συνθήκες ακόμη και σε ότι δείχνει ―και ίσως είναι― «προτεσταντικό κατάλοιπό», ενώ αντίθετα η καθόλα σύμφωνη με το γράμμα των Πατερικών κειμένων στάση να συντηρεί το αντιθετό της. Δεν θέλησε, δηλαδή, να διαβάσει την κατάσταση, παρά προτίμησε να εφαρμόσει ένα έτοιμο διανοητικό σχήμα, το οποίο όσο λεπτεπίλεπτο και να είναι πάντα χάνει σε σχέση με την πραγματικότητα. Η θεωρία είναι γκρίζα, αλλά το δέντρο της ζωής είναι πάντα πράσινο.

Στην δεύτερη, προχθεσινή, επιφυλλίδα, μας ενημερώνει ότι:

Διότι, αν ο θυμός ήταν αληθινά δημιουργικός και ετοιμοπόλεμος, αν ο θυμός ήταν ενάρετος και χωρίς το σύνδρομο της ενοχής απέναντι στην υποψία ότι είμαστε όλοι συνένοχοι, τότε το περίφημο δίλημμα που υποτίθεται ότι έθεσε ο πρωθυπουργός δεν θα αντιμετωπιζόταν σαν κάτι το εκβιαστικό, αλλά θα συνόψιζε τη λογική συνεπαγωγή ότι, αν οι πολίτες επιθυμούσαν να αρνηθούν κατηγορηματικά τους όρους του Μνημονίου, δεν θα μπορούσαν παρά να προσβλέπουν όντως σε προκήρυξη κοινοβουλευτικών εκλογών.

Αλλά ξεχνάει ότι ο κόσμος εδώ δεν σκέφτεται με το ίδιο ασπρόμαυρα και πολωτικά κριτήρια, και ότι, π.χ. μπορείς να απορρίπτεις κατηγορηματικά τους όρους του Μνημονίου χωρίς να επιθυμείς άμεση προκύρηξη κοινοβουλευτικών εκλογών. Γιατί από την στιγμή που το Μνημόνιο έχει ήδη υπογραφεί, ακόμη και ο μεγαλύτερος πολεμιός του θέλει να το καταπολεμήσει προσεκτικά χωρίς να προκαλέσει ξαφνική αστάθεια που θα το ισχυροποιήσει. Αλλιώς είσαι αντίθετος στο να κρατήσεις μια οπλισμένη χειροβομβίδα *πριν* στην δώσουν με το ζόρι, και αλλιώς μετά. Μετά δεν αρκεί η απλή αντίθεση ―πρέπει να είσαι και προσεκτικός για το πως θα την αφήσεις με τρόπο, χωρίς να σου σκάσει στα χέρια.

Εν ολίγοις, ναι μεν ο Σέρλοκ Χόλμς ήταν έξυπνος, αλλά ξεχνάμε ότι ο Μάικροφτ ήταν εξυπνότερος. Ίσως επειδή δεν το πολυασκούσε το άθλημα…

Leave a Reply