Ξέφωτο

Information

This article was written on 09 Nov 2010, and is filled under Αριστερά, Γενικώς, Κριτική, Πολιτική.

Ὀρισμένες παρατηρήσεις σχετικὰ μὲ τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογῶν

a) Ἡ ἀποτυχία τοῦ Δημαρᾶ νὰ περάσει στὸν δεύτερο γύρο τῶν ἐκλογῶν, καθὼς καὶ ἡ αποτυχία τοῦ Κικκίλια νὰ συγκροτήσει ἕνα ῥεύμα ψηφοφόρων εὐρύτερο τοῦ κοινοῦ τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἐκφράζει περισσότερο ἔμμεσα ἀλλὰ ἐξ ἴσου σαφῶς, ποιοτικὲς ἀλλαγὲς καὶ μετασχηματισμοῦς σὲ ἐπίπεδο ἐκλογικῆς βάσης.

Ἀμφότεροι οἱ ὑποψήφιοι, προέβαλαν ἕνα προεκλογικὸ προφὶλ ποὺ ἀντιστοιχεῖ σ᾽ ἕναν μεσσαῖο χῶρο, διατηρώντας μὲν τὶς ἀποστάσεις τους ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τοῦ μνημονίου, ἀλλὰ διατυπώνοντας τὶς ἐνστάσεις τους ἤπια, φροντίζοντας νὰ διαχωρίζονται μὀνο ἐπὶ τοῦ συγκεκριμένου κὶ ὄχι ἀπὸ ἕνα ὁλόκληρο στὺλ πολιτικῆς μεσοαστικὸ, τεχνοκρατικὸ, καὶ ἀποϊδεολογικοποιημένο.

Ἡ ἀποτυχία τους ὑποδηλώνει ὅτι ὁ καιρὸς τῆς κυριαρχίας αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ μεσσαίου χώρου, ἔρχεται στὸ τέλος του μέσα στοῦς κλυδωνισμοῦς ποὺ προκαλεῖ ἡ κρίση.

Ἀντίθετα, ἡ δυναμικὴ ἥ τουλάχιστο ἕνα της κομμάτι, μετακόμισε «στὰ ἄκρα», ἀπὸ τὴ μιὰ στο ΚΚΕ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ πιὸ θεαματικὰ στὴν ἐντυπωσιακὴ ἄνοδο τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὴν Ἀθὴνα καὶ ἰδιαίτερα στὸν Ἄγιο Παντελεήμονα. Ἡ περίπτωση του ΚΚΕ δείχνει ὅτι ὁ κόσμος διψάει γιὰ ὁλοκληρωμένες, συνεπεὶς ἰδεολογικὲς τοποθετήσεις ποὺ ἔστω καὶ διακηρυκτικὰ μόνον στέκονται στὸ πλευρὸ τῶν λαϊκῶν στρωμάτων.

Τὸ δεύτερο καὶ πιὸ σημαντικὸ, στὴν περίπτωση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, εἶναι ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ κόσμου τῶν ἐντελῶς ἐξαθλιωμένων γειτονιῶν τοῦ κέντρου τῆς Ἀθήνας, στήριξε δίχως νὰ κρύβεται ἕνα ναζιστικὸ κόμμα, μόνο καὶ μόνον γιατὶ αὐτὸ προώθησε πρακτικὲς αὐτο-ὀργάνωσης σὲ συμμορίες τοῦ ντόπιου ἑλληνικοῦ στοιχείου, διεκδικώντας ἀμεσὰ νὰ αὐτοπραγματώσει τὶς συνθήκες τῆς ἀσφάλειας ποὺ αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὸ ἀθηναϊκὸ κέντρο. Καὶ ἐπιβράβευσαν αὐτὴ τὴ στάση, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ ἐὰν αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ ναζιστὲς καὶ προκρίνει ἐντελῶς φασιστικοῦ τύπου λύσεις στὰ προβλήματα τῆς καθημερινότητας.

Αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη δείχνει ὅτι τείνει νὰ παρέλθει ὁ καιρὸς τῆς ἄρσης τῶν ἰδεολογικῶν διαχωρισμὼν καὶ τοῦ ἀδιαμόρφωτου πολτοῦ τοῦ μεσσαίου χώρου, ὄπου ἡ ψήφος ἦταν καταναλωτικοῦ τύπου καὶ ἀποφασίζονταν βάσει τῶν ρουσφετιῶν, τῶν παροχῶν, καὶ τῶν λοιπῶν ἄρτων καὶ θεαμάτων τῆς ἐκσυγχρονιστικῆς ἐξουσίας. Καὶ ὅτι ἔχουμε ἐπιστρέψει ξανὰ στὶς πολώσεις, τὶς συγκρούσεις καὶ τὸν κόσμο τῆς πολιτικῆς τῶν ἄμεσων διακυβευμάτων καὶ τῶν μεγάλων ἀφηγήσεων. Σ᾽αυτὸ τὸν κόσμο, θὰ μπορέσει νὰ πορευτεῖ μόνον ὅποιος μπορεῖ νὰ δώσει λύσεις στὰ προβλήματα τῶν λαϊκῶν στρωμάτων, καὶ ὄχι ὅποιος πολιτεύεται βάσει καταναλωτικῶν, παρασιτικῶν καὶ μεσοαστικῶν/ψευδοεπαναστατικῶν ναρκισσισμῶν καὶ φαντασιώσεων.

β) Ἡ ἀποχὴ εἶναι ἀπόλυτο δείγμα τῆς ἀποσύνθεσης τῆς ἐλληνικῆς δημοκρατίας. Ἐκφράζει τὴν ἀγανάκτηση τοῦ λαοῦ γιὰ ἕνα πολιτικὸ προσωπικὸ ποὺ τὰ κατάφερε καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν  ἀποφάσεων νὰ λαμβάνεται ἐκτὸς δημοκρατικῶν διαδικασιῶν, στὶς Βρυξέλες, ἀπὸ τὴ Μέρκελ, καὶ τὸν κάθε λογὴς Γιούνκερ.

Αὐτὴ ἡ τροχιὰ τὴς ἀποσύνθεσης θὰ πρέπει νὰ ὁλοκληρωθεῖ γιὰ νὰ ἐπιστρέψει ὁ κόσμος στὶς κάλπες. Δὲν θὰ ἐπιστρέψει μὲ τὸ ἀνακατευτεῖ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἡ φθαρμένη τράπουλα τῆς μεταπολίτευσης σὲ ὑποτιθέμενες ἀνασυνθέσεις, συγκλίσεις καὶ συμμαχίες. Τὸ ἔργο τῆς ἀνασυγκρότησης δὲν μπορεῖ νὰ ξεκινήσει ἀπὸ τὸ κεντρικὸ πολιτικὸ σκηνικὸ. Γιατὶ ἀφορὰ μια διαδικασία πολὺ εὐρυτερη καὶ συνολικότερη, τὴν ἠθικὴ, ἀξιακὴ, καὶ ἰδεολογικὴ ἀνασυγκρότηση τῶν ἴδιων τῶν κοινωνικῶν ὑποκειμένων.

Ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὴν κρίση θὰ εἶναι μιὰ μακρὰ καὶ ἐπίπονη διαδικασία κυοφορίας καὶ γέννεσης ἑνὸς νέου, ἀντιστασιακοῦ, μη-καταναλωτικοῦ, ἀντιωφελιμιστικοῦ τρόπου ζωῆς, ὁ ὁποῖος θὰ διαποτίζεται ἀπὸ νὲες συλλογικότητες, νὲα ὁράματα καὶ νέες πρακτικὲς. Ἀντίθετα, τὸ ἐκβιαστικὰ τιθέμενο αἴτημα γιὰ ἄμεση, ντὲ καὶ καλὰ κεντρικὴ πολιτικὴ συγκρότηση, διατηρεῖ κάτι ἀπὸ τὸν παρασιτισμὸ τὸν ὁποῖον διακηρύσσει ὅτι πολεμάει, στὸ ὅτι προσπερνάει ὅλη τὴν οὐσιαστικὴ διαδικασία ανασυγκρότησης καὶ ἀποζητάει fast food σχήματα διακίνησης βραχύβιων ἐλπίδων -λὲς καὶ θὰ μπορούσαν οἱ Ἑλληνες, ἄμεσα μὲ δύο δευτερόλεπτα ἀντίστασης, νὰ ἀνατρέψουν ἔργα καὶ πεπραγμένα ὁλόκληρων δεκαετιῶν.
Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ναὶ θα τρῶμε ἀκόμα βρώμικο ψωμὶ διάγοντας ὑπόγειες, μοριακὲς διαδρομὲς. Μόνο ποὺ πλέον αὐτὲς οἱ ὑπόγειες διαδρομὲς θὰ εἶναι πλέον πιὸ συντροφικὲς, σὲ συλλογικὰ σχήματα ἀνατροπὴς τὴς μίζερης νεοελληνικὴς πραγματικότητας, ἐπεξεργασίας ἑνὸς ἐναλλακτικοῦ-ἀντιστασιακοῦ βίου.

Ντάμπτυ-Χάμπτυ

Leave a Reply