Ξέφωτο

Information

This article was written on 17 Nov 2010, and is filled under Αριστερά, Κοινωνία, Φιλοξενούμενο.

Μα κάτι απορίες…

Ακουσα μία συνέντευξι του Μιχάλη Γκανά και έλεγε διαφωνεί με αυτό που ακούγεται «πού ΄ναι οι πνευματικοί άνθρωποι» (πού ναι, συμπληρώνω εγώ, να εκφράσουνε την αντίσταση, να την δούνε εκεί που κρύφτηκε).

Διαφωνεί λοιπόν, γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά του, λέει, δεν έχει να πη κάτι ξεχωριστό από αυτό που λένε οι περισσότεροι, δική του δουλειά είναι η ποίηση…

Πάει αυτός ― και πολλοί «πνευματικοί» μαζύ του, δεν θα ρθουνε, έχουνε άλλες δουλειές. Άσε που οι περισσότεροι έχουνε σκάσει από τα πολλά σοκολατάκια Βρυξελών που τους τρατάρουνε.

Αυτοί δεν απορούνε. Ξέρουνε, μα δεν μιλάνε.

= = = = =

Η αστική τάξη της χώρας απορεί, οι τραπεζίτες απορούνε, τα δύο κόμματα απορούνε, οι μεγκαδημοσιογράφοι απορούνε.

«Μα καλά», αναρωτιούνται, «πόσο γαμήσι ασάλιωτο αντέχει αυτός ο λαός χωρίς να διαμαρτύρεται;».

Σοδομισμός, κανονικός.

«Φτάσαμε», λένε, «στις αμυγδαλές, κι όμως, καμμία διαμαρτυρία, καμμία αντίσταση. Λες και είναι πεθαμένοι ―αλλά δεν είναι γιατί πληρώνουνε. Αγόγγυστα. Κάτσε να σπρώξουμε κι άλλο λοιπόν».

Σε όλες τις συζητήσεις, τα άρθρα, τις αναλύσεις, η απορία είναι ολοφάνερη.

Ακόμα και το ίδιο το διεθνές νομισματικό ταμείο, των διαπλανητικών αρχιτοκογλύφων, απορεί. Πρώτη φορά είδαμε τέτοιο πραγμα λένε, να γλύφη ο βιασμένος το χέρι του βιαστή του. Τέτοιο θαύμα δεν έχει ξανασυμβεί.

= = = = =

Η αριστερά, η ροζ, η μπλέ, η κόκκινη και η μαύρη, επίσης απορεί.

Πού ναι η εξέγερσι, η λαϊκή αντίσταση, λένε ―κι απορούνε που δεν την βλέπουνε, λες και η εξέγερσι είναι κάτι συνηθισμένο, κάτι καθημερινό και εύκολο.

Λες και, να, ο Γιώργος μετά την δουλειά, γυρίζει σπίτι του να φάη, κι ύστερα ανοίγει την πόρτα και βγαίνει στον δρόμο με ένα μπουρλότο στο χέρι, τόσο απλά, τόσο εύκολα, ώστε να απορεί η αριστερά που δεν κουνιέται φύλλο.

Χωρις να βλέπει ότι ούτε στο Ιρακ δεν γίνεται, ούτε στο Αφγανισταν, ούτε στην Παλαιστίνη δεν βγαίνει ο Γιώργος στον δρόμο, γιατί σήμερα η εξέγερση, η αληθινή όχι το ξέσπασμα κουκουλοφόρων νάρκισσων, είναι πιό δύσκολη κι από την επανάσταση των σκλάβων υπό τον Σπάρτακο στην Ρώμη.

Κι ακόμα, χωρίς να βλέπη η αριστερά ότι η ίδια τόσα χρόνια ούτε φρόντισε, ούτε ξεκαθάρισε, ούτε προετοιμασε, ούτε δίδαξε, ούτε έμαθε, αραγμένη στις «επιστημονικές αναγκαιότητες» της ιστορίας, περιμένοντας, οι τεμπελοχανάδες, να πέσουνε όλα στα πόδια τους σαν ώριμα φρούτα και ταυτογχρόνως, ―αφού πώς να το κάνουμε, είμαστε και «αντικειμενικοί»―, θαυμάζοντας την ωραιότητα των ψυγείων, των διαστημοπλοίων, του Μότσαρτ, της Ευρώπης, των υπερεθνικών σχηματισμών, των ανθρωπίνων πολυπολιτισμικών δικαιωμάτων και του τέλους της πίστεως. Ζήτω ο πεθαμένος Θεός.

Παραιτούμαι απ όλα ―αλλά όχι χωρίς μούτζα.

Α. Φαρμάκης

Leave a Reply