Ξέφωτο

Information

This article was written on 12 Dec 2010, and is filled under Είπαν, Κριτική, Παπάρα, Πολιτική.

Οἱ λαβύρινθοι τῆς Καθημερινῆς

Γνωστὴ ἐφημερίδα ἡ Καθημερινή. ἂς μὴν ἀναφέρουμε κάτι περισσότερο ἀπὸ τὰ “Οἴκαδε” καὶ τὰ Alexis καὶ τὴν πρόσφατη νταβουτολαγνεία. κι ἂς περιοριστοῦμε σὲ πρόσφατο ἄρθρο τοῦ κ. νίκου χρυσολωρᾶ “Οι λαβύρινθοι της εξωτερικής πολιτικής Κλισέ, περιαυτολογία και επαναλήψεις στα δύο πρόσφατα βιβλία του προβεβλημένου ακαδημαϊκού Βασίλειου Μαρκεζίνη” (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_12/12/2010_425409). ἀπὸ ἐκεῖ ἐπιλέγουμε δυὸ σημεῖα:

Τὸ πρῶτο “Το πλέον απαράδεκτο στοιχείο και των δύο βιβλίων όμως είναι η εμπάθεια και ο αστήριχτος καταγγελτικός λόγος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Μαρκεζίνης υπαινίσσεται ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή εν ενεργεία Ελληνες πολιτικοί και διπλωμάτες που διαπράττουν προδοσία, υπηρετώντας εντολές του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αντί για το δημόσιο συμφέρον, με αντάλλαγμα την προσωπική τους ανέλιξη: «Οι δικοί μας πολιτικοί», γράφει, «κρύβουν πίσω από τη θεωρία του εκσυγχρονισμού την έμφυτη πνευματική και πολιτική τους υποταγή στην αμερικανική πολιτική, ευελπιστώντας να εξασφαλίσουν το αναγκαίο, για την πολιτική τους καριέρα, πιστοποιητικό καλής διαγωγής» (ΜΝΕΠΕ, σελ. 277).

Γιὰ φαντάσου! εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν πολιτικοὶ ποὺ συνδέουν τὴν τύχη τους μὲ τὸ μέχρι ἐμετοῦ γλύψιμο τῶν ΗΠΑ; τὴν μέχρι ἀηδίας καταδίκη κάθε εἴδους ἀντιαμερικανισμοῦ; τὴν δίχως προσχήματα ρωσσοφοβία ἢ ὑστερικὸ ἀντιρωσσισμό; τὴν ἐργολαβία made in state department ἑνὸς μακαρθικοῦ ἀντικομμουνισμοῦ τὸν ὁποῖο παρουσιάζουν ὡς ἀντισταλινικό; ὄχι βέβαια, ἂν εἶναι δυνατόν νὰ ὑπάρχουν τέτοιοι ἄνθρωποι. ἄλλωστε, γιὰ ποιὸ λόγο νὰ προωθήσουν οἱ ηπα τέτοιους φιλοαμερικάνους πολιτικοὺς σὲ μπανανίες ὅπως ἡ ἑλλάδα; σιγὰ μὴν ἐπεμβαίνουν στὰ ἐσωτερικὰ τῆς χώρας μας, ὑπάρχουν οἱ διπλωματικὲς σχέσεις καὶ ἡ κρυστάλλινη διπλωματία. δὲν χρειάζονται φιλοαμερικάνους πολιτικούς, οὔτε ἔχουν ζωτικὰ συμφέροντα στὸ αἰγαῖο τὰ ὁποῖα θὰ προωθήσουν οἱ φιλοαμερικάνοι πολιτικοί, σωστά;

καὶ γιατί νὰ μιλᾶμε γιὰ προδοσία; προδοσία τίνος, δηλαδή; τῆς ἑλλάδας; θὰ κάτσουμε τώρα νὰ παίζουμε μὲ τὶς λέξεις; πράγματι, τὸ ἀλισβερίσι δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ προδοσία, προφανῶς! σὲ ἐκπαιδεύω, κύριε, στὰ πανεπιστήμιά μου, ἀποκτᾶς τὶς ἀπόψεις ποὺ οἱ καθηγητές μου διδάσκουν, υἱοθετεῖς τὴν κοσμοαντίληψη ποὺ θεωρεῖ τὶς ηπα κέντρο τοῦ κόσμου καὶ τὴν ἑλλάδα, ὅπως καὶ τὶς παρόμοιες μὲ αὐτὴν χῶρες, φυσιολογικὰ καὶ γιὰ τὸ καλό της προσκολλημένη στὶς ηπα κι ὄχι σύμμαχο ἄλλων παγκόσμιων δυνάμεων ἐχθρικῶν πρὸς τὶς ηπα, κι ἔπειτα ἐσὺ ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ ὑποχρέωση, ἀλλὰ κι ἐπειδὴ ἔτσι ἔχεις μάθει νὰ βλέπεις τὰ πράγματα καὶ τὸν κόσμο, ἐξυπηρετεῖς τὴν φιλοαμερικανικὴ πολιτική. καὶ μετὰ οἱ ηπα σὲ ἀνταμοίβουν, ἂν εἶσαι καὶ τυχερός. καὶ ἔπειτα ἔρχεται ὁ καθένας ἀρθρογράφος τῆς καθημερινῆς νὰ σὲ ὑπερασπιστεῖ, νὰ πεῖ ὅτι δὲν εἶσαι προδότης. ὑπεράσπιση ἡ ὁποία προϋποθέτει τὸ ἑξῆς:

λὲς καὶ ἔχει σημασία, ὅταν -ὡς πολιτικὸς- υἱοθετεῖς τὴν πάση θυσία φιλοαμερικανική πολιτικἠ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ βλάψεις τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα, τὸ ἂν θὰ εἶσαι α) συνειδητὸς προδότης (νοιώθεις ἕλληνας ἀλλὰ εἶσαι ἀποφασισμένος νὰ ὑπηρετήσεις ξένα κι ὄχι ἑλληνικὰ συμφέροντα) ἢ β) τὸ ἂν εἶσαι ἀποβλακωμένος καὶ “μορφωμένος” φιλοαμερικανός, ὁ ὁποῖος δὲν βλέπει πουθενὰ ἀλλοῦ ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ηπα καὶ τὴ δύση τὴ σωτηρία τῆς ἑλλάδας, καὶ λυσσομανάει καὶ μόνο στὴν ἰδέα μιᾶς σχετικῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὴ δύση καὶ μιᾶς συνεργασίας μὲ ἄλλες ἀναδυόμενες δυνάμεις.

ὄχι, λοιπόν, δὲν εἶσαι προδότης. μὴ φοβᾶσαι. ἁπλῶς νομίζεις ὅτι ἐξυπηρετεῖς τὰ ἑλληνικὰ συμφέροντα ὑπηρετώντας ἄλλα.

τὸ δεύτερο σημεῖο ποὺ ἐπιλέγουμε εἶναι τὸ ἑξῆς: “Μία πιθανή εξήγηση είναι πως ο Μαρκεζίνης είναι από τους πλέον χαρισματικούς εκπροσώπους ενός δημοφιλέστατου ρεύματος σκέψης, το οποίο ο Ακης Γαβριηλίδης έχει εύστοχα χαρακτηρίσει «ριζοσπαστικό πατριωτισμό». Πρόκειται για έναν ιδεολογικό αχταρμά, στον οποίο με κάποιο τρόπο συνυπάρχουν αρμονικά ο εθνικισμός, η αντιδυτική ρητορική, οι θεωρίες συνωμοσίας και θυματοποίησης των Ελλήνων, ο λαϊκισμός, αλλά και το μαρτυρολόγιο και ο ξύλινος λόγος της Σταλινικής αριστεράς. Κάθε κοινωνία έχει φυσικά τους οργανικούς διανοούμενους που της αξίζουν. Στη δική μας περίπτωση, ευδοκιμούν όσοι της χαϊδεύουν τα αυτιά…”

κι ἐμεῖς ποὺ νομίζαμε ὅτι, ὅπως μὲ τὸν τρόπο εὐδοκίμησης ἀρκετῶν πολιτικῶν (στήριξή τους ἀπὸ κρατικοδίαιτους ἰδιοκτῆτες τῶν μμε καὶ ὄχι μόνο, καθῶς καὶ ἀπὸ τὶς ηπα), παρομοίως εὐδοκιμοῦν καὶ οἱ διανοούμενοι. κακῶς νομίζαμε ὅτι στὶς ἐφημερίδες, στὰ μμε, στὰ αει εὐδοκιμοῦν ἐντελῶς τυχαῖα ὅσοι εἶναι φιλοαμερικάνοι ἢ φιλοδυτικοί. εὐτυχῶς ἔρχεται σήμερα τὸ ἄρθρο τῆς καθημερινῆς καὶ μᾶς διαφωτίζει γιὰ τὸ ἀντίθετο. καὶ ποιὸς ἀμφιβάλλει γιὰ τέτοια σοφὰ συμπεράσματα;

πράγματι, δὲν εἶναι τὰ πανεπιστήμια γεμάτα φιλορώσσους πράκτορες; ἡ “καθημερινή”, τὸ “βῆμα”, τὸ “ἔθνος” γεμάτα ἀπὸ ἀντιδυτικοὺς πράτορες τοῦ σταλινισμοῦ, τῆς πατριωτικῆς καὶ ἀντιιμπεριαλιστικῆς μπουρδολογίας; δὲν ἀληθεύει ὅτι στὸ mega καὶ στὸ “σκάει” ὅποια πέτρα κι ἂν σηκώσεις θὰ βρεῖς ἐθνολαϊκιστές, ἐθνίκια, συνωμοσιολόγους καὶ ἄλλα μιάσματα; δὲν ἦταν ὁ σημίτης φιλορῶσσος, ὅπως ἔλεγε κι ἡ οακκε;

βέβαια, δὲν παρέθεσε πρὸς ἐνίσχυση τῶν συμπερασμάτων του ὁ ἀρθρογράφος τὶς ἀνακοινώσεις τῆς οακκε, κοντὰ ὅμως ἔπεσε, παρέθεσε τοὺς εὔστοχους χαρακτηρισμοὺς τοῦ ἄκη γαβριηλίδη. αὐτὸν ποὺ ἐξόντωσε μιὰ γιὰ πάντα τοὺς νεκροὺς νεκρόφιλους πρὶν ἀπὸ κάτι χρόνια.

ἐμεῖς ἁπλὰ δὲν μένει παρὰ νὰ θαυμάσουμε τὸν συσχετισμὸ τοῦ ἐθνικισμοῦ μὲ τὸν ἀντιδυτικισμό, λὲς κι ὁ κοραὴς ἦταν ἀνατολίτης, κι ὁ νεότερος ἐθνικισμὸς πρωτοεμφανίστηκε στὴν πολυνησία.

16 Comments

  1. Καλά, καινούργιο ἀστέρι τοῦ προοδευτικοῦ τσίρκου εἶναι ὁ ἐλεεινὸς αὐτὸς γραικύλος; Δὲν τοῦ εἶχα δώσει τὴν δέουσα προσοχή. Καὶ μόνο τὸ ὅτι ὡς κατακλείδα τοῦ γλοιώδους ἄρθρου του ἐπιλέγει νὰ χρησιμοποιήσῃ τὸ ὄνομα τοῦ Γαβριηλίδη, τοῦ ἀτόμου δηλαδὴ τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα (καὶ τὸ βιβλίο του) ἔχει καταστεῖ ἀνέκδοτο, συνώνυμο τοῦ μέχρις ἐξωφρενικότητος καὶ γελοιότητος συμπλεγματικοῦ ἐθνομηδενισμοῦ, ἑαυτοφοβίας καὶ μισαυτίας, ἀρκεῖ.

    …Ἀλλὰ μέχρι ποῦ ἀλήθεια μπορεῖ νὰ φθάσῃ ἡ κολακεία; Στὸ φύλλο τῆς περασμένης Κυριακῆς, τῆς ἴδιας φυλλάδος, ὁλόκληρος καθηγητὴς γλωσσολογίας ἔφθασε στὸ κατάντημα νὰ γράψῃ ἄρθρο, χωρὶς νὰ ντρέπεται γιὰ τὴν δημόσια γελοιοποίησί του, γιὰ νὰ ὑπερασπιστῇ τὰ ἑλληνικὰ τοῦ πρωθυπουργοῦ! (Τὸν καταχέρισε σήμερα ὁ βοῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ Γιανναρᾶς.)

  2. Herr K.
    13/12/2010

    ” Πρόκειται για έναν ιδεολογικό αχταρμά, στον οποίο με κάποιο τρόπο συνυπάρχουν αρμονικά ο εθνικισμός, η αντιδυτική ρητορική, οι θεωρίες συνωμοσίας και θυματοποίησης των Ελλήνων, ο λαϊκισμός, αλλά και το μαρτυρολόγιο και ο ξύλινος λόγος της Σταλινικής αριστεράς.”

    Πρόκειται για το πιο ύπουλο επιχείρημα. Διότι αυτό που περιγράφει υπάρχει. Οχι όμως στον Μαρκεζίνη. Είναι σαν να κατηγορείς κάποιον για χουλιγκανισμό επιδή του αρέσει το ποδόσφαιρο.

    Επίσης το:
    “Κάθε κοινωνία έχει φυσικά τους οργανικούς διανοούμενους που της αξίζουν.”
    Λες και την εξωτερική πολιτική την ορίζουν οι του “ιδεολογικού αχταρμα” οι οποίοι έχουν στην υπηρεσία τους ομοϊδεάτες τους. Το άσπρο μαύρο με άλλα λόγια.

  3. Γιάννης
    13/12/2010

    “Πρόκειται για το πιο ύπουλο επιχείρημα. Διότι αυτό που περιγράφει υπάρχει. Οχι όμως στον Μαρκεζίνη. Είναι σαν να κατηγορείς κάποιον για χουλιγκανισμό επιδή του αρέσει το ποδόσφαιρο.”

    πράγματι, εἶναι τὸ πιὸ ὕπουλο, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι καὶ τραβηγμένο (ὁ μαρκεζίνης σταλινικὸς ἢ ἀριστερός;), δείχνει πανικό.

  4. Herr K.
    13/12/2010

    Οντως. Δείχνει να γράφτηκε κατά (επείγουσα) παραγγελία.

  5. «Πρόκειται για το πιο ύπουλο επιχείρημα. Διότι αυτό που περιγράφει υπάρχει. Οχι όμως στον Μαρκεζίνη.»

    Εἴπαμε· στὸν Ρίτσο, στὸν Ἐλύτη, στὸν Θεοδωράκη, στὸν Σβορῶνο. Σᾶς τὰ εἶπε καὶ ὁ Ἄκης Γαβριηλίδης.

  6. Γιάννης
    14/12/2010

    καλλίμαχε,
    τί μᾶς εἶπε; τὰ κάλαντα; τὴν ἀλήθεια; συμφωνεῖς μαζί του;

  7. bigfatopinion
    14/12/2010

    Γιάννη, ειρωνικά το λέει. Αμφισβητεί ότι «αυτό που περιγράφει υπάρχει».

    Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Μαρκεζίνης υπαινίσσεται ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή εν ενεργεία Ελληνες πολιτικοί και διπλωμάτες που διαπράττουν προδοσία, υπηρετώντας εντολές του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αντί για το δημόσιο συμφέρον, με αντάλλαγμα την προσωπική τους ανέλιξη

    Ε, όχι! Είπε τέτοια τερατολογία; Για τ’ όνομα του Θεού!

  8. Γιάννης
    14/12/2010

    ἐντάξει, μπερδεύτηκα ἀπὸ τὸ “Σᾶς τὰ εἶπε καὶ ὁ ἄ.γ.”

  9. bigfatopinion
    14/12/2010

    Herrk, νομίζω έχεις και τα δυο στοιχεία στην διαθεσή σου ―μένει να συνδυαστούν απλώς:

    1) Πρόκειται για το πιο ύπουλο επιχείρημα. Διότι αυτό που περιγράφει υπάρχει.

    και

    2) Λες και την εξωτερική πολιτική την ορίζουν οι του “ιδεολογικού αχταρμα” οι οποίοι έχουν στην υπηρεσία τους ομοϊδεάτες τους. Το άσπρο μαύρο με άλλα λόγια.

    Τι θέλω να πώ: ότι αν αυτό που περιγράφει «υπάρχει», πάντως ελάχιστη σημασία έχει, όπως ελάχιστη σημασία έχει ότι υπάρχει ο Λιακόπουλος και οι ομάδοί της ομάδας «Ε», η Χρυσή Αυγή, οι παλαιοημερολογίτες, κλπ κλπ.

    Μας έχουν πείσει να απολογούμαστε και να θεωρούμε και εμείς μέγα πρόβλημα κάθε ασήμαντη τάση.

    Το θέμα είναι: ποιός ορίζει την πολιτική, ποιός είναι στις θέσεις, ποιός εκφράζει και καθοδηγεί την κυρίαρχη ιδεολογία ―μαζί με την κυρίαρχη «απάντηση» σε αυτή.

    Τα άλλα είναι ασημαντότητες ―η ειδικότητα των κάθε είδους Ιών.

  10. bigfatopinion
    14/12/2010

    Μπερδεύτηκες;!

    Καλά, δεν ξέρεις τον περήφημο «Καλλίμαχο» ;-)

  11. Γιάννης
    14/12/2010

    καλλίμαχε,
    τότε γιατί δὲν ὑπάρχει; προσωπικὰ νομίζω ὅτι ὑπάρχει, ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ λέει ὁ γαβριηλίδης

  12. Herr K.
    14/12/2010

    bfo,
    “Μας έχουν πείσει να απολογούμαστε”
    Ναι, σωστό. Από την άλλη δεν πείθεις κάποιον που έχει εσωτερικεύσει τη γλώσσα της προπαγάνδας μιλώντας του τελείως άλλη γλώσσα

    “και να θεωρούμε και εμείς μέγα πρόβλημα κάθε ασήμαντη τάση.”
    Είναι όμως πρόβλημα, τουλάχιστον επικοινωνιακά.

  13. Γιάννης
    14/12/2010

    τὸ νὰ ἀπολογούμαστε γιὰ αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει ἀντιστρέφεται εὔκολα: αὐτοὶ εἶναι ἐκεῖνοι (π.χ. mega, ἄ.γ. κ.λπ.) ποὺ εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἐκδήλωσης τοῦ φαινομένου αὐτοῦ (ποὺ ὑπάρχει), καὶ αὐτοὶ εἶναι ποὺ τὸ προβάλλουν γιὰ λόγους κομματικοὺς -π.χ. mega- ἢ ψυχολογικοὺς/ψυχοπαθικοὺς -νὰ ζοῦν ἀπὸ τὴν ἀντιπαράθεση πρὸς αὐτό-, καὶ αὐτοὶ εἶναι ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα τὸ σιγοντάρουν -π.χ. βορίδης στὴν καθημερινή, λάος- ὅταν “δείχνει ὑπεύθυνη στάση”.

    παρὰ ταῦτα ὑπάρχει, καὶ ὁ ὁρισμὸς-ἀποδοκιμασία του, καθεαυτοῦ καὶ τοῦ ρόλου του, δὲν εἶναι λάθος, εἶναι πρέπον.

  14. bigfatopinion
    14/12/2010

    @Herrk, Ναι, σωστό. Από την άλλη δεν πείθεις κάποιον που έχει εσωτερικεύσει τη γλώσσα της προπαγάνδας μιλώντας του τελείως άλλη γλώσσα

    Α, εδώ διαφωνούμε ;-)
    Όποιος έχει εσωτερικεύσει αυτή τη γλώσσα, δεν θέλει πειθώ, αλλά άγριο ξύλο!

    @Γιάννης παρὰ ταῦτα ὑπάρχει, καὶ ὁ ὁρισμὸς-ἀποδοκιμασία του, καθεαυτοῦ καὶ τοῦ ρόλου του, δὲν εἶναι λάθος, εἶναι πρέπον.

    Εγώ πάλι νομίζω ότι είναι λάθος ―το συγκεκριμένο εκείνο είδος λάθους που ονομάζεται «παραστόχευση».

    Από τη μια παραστόχευση, από την άλλη απολογητική, τελικά έχουμε επί 20 χρόνια καταντήσει η κύρια συζήτηση στην δημόσια σφαίρα να είναι αυτός ο «ορισμός-αποδοκιμασία» αντί για τα ουσιώδη. Και όποιος το «ορίζει-αποδοκιμάζει» από την πλευρά της εξουσίας ―λιακορεπουσηΜΚΟγαβριηλίτρεμοπουληδες― πάει μπροστά…
    Πως το έλεγε και η κα. Κοραή; «Για τους τσάμηδες όμως δεν μας απαντήσατε».

    Ως «μηχανικός», δεν μπορώ να μην θυμηθώ την έννοια του Cost-Benefit analysis: http://en.wikipedia.org/wiki/Cost-benefit_analysis

  15. Γιάννης
    16/12/2010

    έχουμε επί 20 χρόνια καταντήσει η κύρια συζήτηση στην δημόσια σφαίρα να είναι αυτός ο «ορισμός-αποδοκιμασία» αντί για τα ουσιώδη. Και όποιος το «ορίζει-αποδοκιμάζει» από την πλευρά της εξουσίας ―λιακορεπουσηΜΚΟγαβριηλίτρεμοπουληδες― πάει μπροστά…
    Πως το έλεγε και η κα. Κοραή; «Για τους τσάμηδες όμως δεν μας απαντήσατε».

    συμφωνῶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπικεντρωνόμαστε στὴν ἀπολογία γιὰ ἀπόψεις καὶ πράξεις ἄλλων χώρων ἢ γιὰ τὸ κατὰ πόσον οἱ ἀπόψεις μας βοηθοῦν τὴν ἀνάπτυξη τῶν χώρων αὐτῶν, γιατὶ παρασυρόμαστε στὸ δικό τους θεματικὸ πλαίσιο. μιὰ φορὰ ἀρκεῖ.

    ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ πολεμικὴ ἀναγκαστικὰ πρέπει νὰ εἶναι περιεκτικὴ (νὰ ἔχουμε μιλήσει καὶ γιὰ τοὺς τσάμηδες καὶ νὰ παραπέμπουμε τὴν καθεμιὰ κα κοραὴ στὴν ἄποψη αὐτή), καὶ ἀναγκαστικὰ θὰ ἐμπεριέχει τόσο ἄμυνα ὅσο καὶ ἐπίθεση

  16. Herr K.
    17/12/2010

    Δυστυχώς για τα νεύρα μας, ο Γιάννης έχει δίκιο.
    Βέβαια, με τη μείωση της ευμάρειας, αποδυναμώνεται και η ιδεολογία της ευμάρειας (δηλ. ο ρεπουσομανουτσαομπαφισμός κατά το επιτυχημενο εύρημα του Ν. Ξυδακη) οπότε οι συμπολίτες μας αρχίζουν και καταλαβαίνουν τα αυτονότητα – μέχρι το επόμενο κύμα ευμάρειας. Το οποίο θα αργήσει, μάλλον

Leave a Reply