Ξέφωτο

Information

This article was written on 27 Oct 2010, and is filled under Αριστερά, Γενικώς, Εθνικά.

Ἡ συγκρότηση τῶν ἀντιστάσεων θὰ γίνει «ἄρδην»

Ἀκούμε συχνὰ ὅλους αὐτοὺς, μὲ μπροστάρη τὸν δωτὸ πρωθυπουργὸ μᾶς, νὰ ἐπαναλαμβάνουν συχνὰ τὰ ἐκβιαστικὰ λόγια τῶν μονοδρόμων –σ’ ἔναν ἀνόητο μονόλογο, παραγεμισμένο μ’ ἕνα μεῖγμα ἀπειλῆς καὶ κλάψας. Αὐτὸς ὁ λόγος, εἶναι ἡ καλύτερη δυνατὴ ἀπόδειξη πὼς ὁ τύπος τοῦ προοδευτικοῦ, φιλελεύθερου καὶ δυτικοτραφὴ Ἕλληνα ποὺ τόσο παραστατικὰ ἀντιπροσωπεύει ὁ Γιωργάκης, δὲν ἔχει νὰ πεῖ τίποτε, στέκει ἐνεὸς μπροστὰ στὴν ὁλοκληρωτικὴ κατάρρευση τῆς ἐκδοχῆς τῆς Ἑλλάδας ποὺ ὁ ἴδιος κατασκεύασε κατὰ τὴν τελευταία 20ετία.

Ο καταθλιπτικὸς μονόλογος τῶν κελευσμάτων τῆς υποταγῆς ἀποτελεῖ ἀπὸ μόνο τοὺ ἕνα πρόβλημα γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ, ἴσως μεγαλύτερο κὶ ἀπὸ τὴν κρίση ποὺ ἀντιμετωπίζει αὐτὴ καθαυτὴ. Γιατὶ εὰν τό καλοσκεφτεῖ κανεῖς ὁ ἑλληνισμὸς κατά τὸ μεγαλύτερο μέρος τὴς ἰστορίας τοῦ, καὶ ἰδιαίτερα κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος τὼν περιόδων ἀκμῆς ποὺ ἀπολάμβανε, βρίσκονταν στὴ δίνη διεθνὼν, εὐρύτερων κρίσεων, ἀπειλῶν καὶ βαθιῶν ὑπονομεύσεων τὴς ἐλευθερίας καὶ τῆς αὐτοδιάθεσής του.

Ἔτσι κατὰ ἕναν παράδοξο τρόπο, ἡ κρίση τοῦ ἑλληνισμοὺ ὀφείλεται ὄχι κυρίως στὸ γεγονὸς τῆς κατάρρευσης ὄλων τῶν συμβάσεων πάνω στὶς ὀποῖες πορεύτηκε ὁ νεοελληνικὸς παρασιτικὸς βίος τῆς μεταπολίτευσης. Ὀφείλεται στὴν ἀδυναμία τοὺ νὰ ἐπεξεργαστεῖ μιὰν ἀπάντηση σ᾽αυτὴ τὴν κρίση, ποὺ θὰ μας ἔβγαζε πέραν ἀπὸ τὴν ἀσφυξία τοῦ ἐπιθανάτιου ρόγχου μιας μορφῆς ζωὴς ποὺ μας συνόδεψε κατὰ τὰ τελευταῖα τρίαντα χρόνια. Τὸ ἐπικίνδυνο, δηλαδὴ, δὲν ἔγκειται στὴν ἀπειλὴ τὴν ὀποῖα δοκιμάζουμε σήμερα, ἀλλὰ στὴν ἀπουσία μιὰς ρωμαλέας ἀντιστασιακῆς ἀπάντησης.

Καθ᾽ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἰστορίας του, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀνυψώθηκε μέσω τῆς ἀντιστασιακῆς συνείδησής του ἀκριβῶς μέσα σὲ περιόδους κρίσης. Κὶ αὐτὸ εἶτε μιλάμε γιὰ τον ἐλληνισμὸ τῆς ἐποχῆς τῶν Περσῶν τοῦ Αἰσχύλου, εἶτε γιὰ τὸν Μεσαιωνικὸ ἑλληνισμὸ τοῦ Ἀκάθιστου ῎Υμνου, εἶτε γιὰ ἐκείνον τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημὲνων τοῦ Σολωμοῦ, ἤ γιὰ τό ἔπος τοὺ 1940 καὶ τὴν ἐθνικὴ ἀντίσταση. Καὶ τούτο γιατὶ, ἡ ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας πάντοτε κατάφερνε νὰ κωδικοποιεῖ τὰ εξωτερικὰ μηνύματα τῆς ἀπειλῆς καὶ τῆς ὑπονόμευσης, σ᾽ἕναν πολὺ ὑψηλὸ ἡθικὰ καὶ πνευματικὰ ἀγὼνα γιὰ τὴ λευτεριὰ. Καὶ ἦταν τούτη ἡ βαθύτερη ἀντιστασιακὴ ποιὸτητα τῆς ἐλληνικῆς ταυτότητας ποὺ μάς ἔδινε ρόλο καὶ λόγο ὕπαρξης στὴ σκληρὴ καὶ ταραγμένη διεθνὴ πραγματικότητα τῆς κάθε ἐποχῆς.

Ὀπόταν κερδίσαμε μια θέση καὶ τὴν ἀναγνώρισή στὴν παγκόσμια ἀρένα τῶν ανταγωνισμῶν ἦταν γιατὶ φυλάτταμε τῖς Θερμοπύλες τῆς ἐλευθερίας μᾶς μ ἕνα φρόνημα τόσο ὑψηλὸ πού συχνὰ πήγαινε πὲρα ἀπὸ τὴν συγκεκριμένη, ἐθνικὴ περίσταση συνεισφέροντὰς στην καθολικὴ ὑπόθεση τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας. Αὐτὴ τὴν ἠχῷ εἶχε ὁ Μπάυρον μέσα στ᾽αὐτιὰ του, αὑτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἀκόμα κὶ ἐκεἴνος ὁ ἰμπεριαλιστῆς Τσώρτσιλ εἶπε πώς «οἱ ἤρωες πολεμοῦν σάν Ἕλληνες», καὶ τ᾽ἀπομεινάρια αὐτῆς τῆς παράδοσης ἦταν ποὺ ἔδωσαν τὴν αἴγλη στὴ Μελίνα, τὸ Μίκη, τὸν ἀγῶνα τῶν Ἑλλήνων τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐνάντια στὴ Χούντα.

Γιὰ τὴ Δυτικὴ ἐκδοχὴ τῆς γεωπολιτικῆς, ποὺ εἶναι στηριγμένη σὲ μιὰ πολὺ στενὴ ἀντίληψη τῆς ἰσχύος, καὶ βουτηγμένη σὲ μιὰ βαθιὰ βουλιμία γιὰ κυριαρχία καὶ κατάκτηση, τοῦτα εἶν᾽ὅλα κενὲς κὶ ἀσήμαντες μπούρδες. Ἄν μποροῦμε νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τούτη τὴν τὺφλωση θὰ καταλάβουμε πολὺ καλά γιατὶ «ἡ σύμβασή της διασθάνεται σὲ μάς μιὰν ἄλλη ἀπειλὴ»: Γιατὶ ὅλα τοῦτα διαμορφώνουν ἔνα πολὺ συγκεκριμένο, ὑλικὸ και ἀπτὸ «πολιτιστικὸ κεφάλαιο» τὸ ὁποῖο σὰν ενεργοποιηθεῖ, μπορεῖ νὰ μᾶς προσφέρει τὴ δυνατότητα γιὰ μιὰν ἄλλη, αὐτόνομη κὶ ἐλεύθερη ἐθνικὴ στρατηγικὴ. Ἡ ἀνυπακοῆ καὶ ἡ ἀντίσταση μᾶς εξασφαλὶζουν σε μεγάλο βαθμὸ τὸν σεβασμὸ τῶν περισσοτέρων χωρῶν τοὺ πλανήτη, καὶ τὴν «ἀπὸ τὰ κάτω» στήριξη τῶν λαῶν. Γιατὶ τάχα ἀπολαμβάνουμε ἀκόμη τὴν δυνατότητα νὰ ὐπερβαίνουμε τὴν σύγκρουση Ἀράβων καὶ Δυτικῶν ποὺ ἐξελίσσεται δὶπλα μας, στῆ Μέση Ἀνατολῆ; Μὰ γιατὶ δὲν ταυτιζόμαστε μὲ τὴ Δύση καὶ τὴν παράδοση τῆς ἀποικιοκρατίας ποὺ τὴν χαρακτηρίζει.

Ὅτι ἕχει νὰ προσφέρει ο μετέπειτα κομφορμιστικὸς καὶ βολεμένος βίος, εἶναι νὰ μᾶς θεωροὺν κλέφτες, ζητιάνους καὶ δούλους τῶν ἱσχυρῶν.

Καὶ συνέβη ἔτσι γιατὶ τά δικὰ μας μεγέθη καὶ οἱ Βαλκανικὲς γεωγραφίες δὲν ἀντέχουν ἔνα κοινωνικὸ μοντέλο ποὺ νά βασίζεται στὴν ἀδιάκοπη συσσώρευση. Κατ᾽αρχὴν, διότι ἡ δημογραφικὴ καὶ ἠ παραγωγικὴ μας δυναμικὴ δέν φτάνει γιὰ νά οἱκοδομήσουμε αὐτογενῶς ἕνα τέτοιο μοντέλο: Κι ἀν τὸ ὑιοθετήσουμε κάτι τέτοιο μπορεῖ νὰ συμβεῖ μόνο μὲ δανεικὰ καὶ ἐπαχθεῖς ὑποθήκες –κάτι ποῦ ὄντως συνέβη κατὰ τὴν τελευταὶα 25ετία. Κὶ ὕστερα, ὑπάρχει τὸ ζήτημα τῆς ὐπεράσπισης τῆς ἀνεξαρτησίας μας, ὅτι ἐπειδῆ βρισκόμαστε ἀκριβῶς στὴν τέμνουσα τοῦ δυτικοῦ ἰμπεριαλισμοῦ μὲ τὸν τουρκικὸ ἐπεκτατισμὸ, ἡ ἐλευθερία μὰς βρίσκεται διαρκῶς ὐπὸ αἴρεση, καὶ διαφυλάσσεται μόνο μέσα σὲ συνθήκες ὐψηλῆς κοινωνικῆς ἐπαγρύπνισης καὶ κινητοποίησης, μὲ παλλαϊκὰ κινήματα ἀντίστασης. Συνεπὼς δέν ἔχουμε κὰν τὴν πολυτέλεια νὰ ὑιοθετήσουμε τὸν ἀκραὶα ἀτομικιστικὸ βίο τῆς κατανάλωσης, καὶ τήν κοινωνικὴ ὀργάνωση τῶν ἀκραίων ἀνισοτήτων ποὺ συνεπάγεται ὁ καπιταλισμὸς. Καὶ ὅλα αὐτὰ μόλις τῶρα ἔχουν ἀρχίσει νὰ γίνονται ἀντιληπτὰ, ποὺ πολλοὶ κατλαβαίνουν ὄτι τὸ ἐγχείρημα ἐκδυτικισμοῦ τοῦ βίου μὰς, ὁ ἐκσυγχρονισμὸς, ἔχει ὀδηγήσει στὸ νά ὐποθηκεύσουμε τὴ μοίρα τῶν ἐπερχόμενων γενεὼν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, κὶ ὅτι τῶρα θὰ εἴμασταν καλὺτερα ἄν εἴχαμε ἀρνηθεῖ νὰ ὑιοθετήσουμε αὐτὸν τὸν δρόμο.

Καλῶς ἥ κακῶς αὔτα διδάσκει ἕνας ὀξυδερκὴς ἱστορικὸς ρεαλισμὸς.

Τὰ ἄντίθετα ποὑ ισχυρίζονται ἀπὸ κοινοῦ ὁ Γιωργάκης, ἡ Καθημερινὴ καὶ τὸ ΕΛΙΑΜΕΠ, εἶναι ἀπλῶς ὐστερικὲς φοβὶες τῶν ὑποταγμένων. Καὶ πλέον, ὅπως περίτρανα ἀποδεικνύει ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία τῆς δοτῆς κυβέρνησης τοῦ ΠΑΣΟΚ, οἱ φοβίες αὐτὲς δὲν μποροὺν κὰν νὰ ὁλοκληρωθοῦν σὲ μιὰ εξορθολογισμένη πολιτικὴ ὑποταγής μὰς στὸν δυτικὸ ωφελιμιστικὸ κόσμο τοῦ κεφαλαῖου, ὅπως γινόταν επὶ ἐκσυγχρονισμοῦ. Ἀντίθετα, μποροῦν μόνο νὰ ἐφαρμόζουν ἀποσπασματικὰ πολιτικὲς ποὺ ἔρχονται ἄπ᾽ἔξω –τα μνημόνια καὶ τίς ντιρεκτίβες.

Στὸν ἀντίποδα, μιὰ ἀντιστασιακὴ στρατηγικὴ σήμερα ἔχει ἤχο καὶ ὐλικὸ.Ὑπάρχουν πολλὰ ἀπλὰ πράγματα ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει κανεῖς ὤστε ν᾽ἀντιστρέψει ξανὰ τήν κατάσταση. Ἀπλά, ἔχουν τεθεῖ στὴν παρανομία ἀπὸ τὴ δικτατορία τοῦ κεφαλαίου.

Ὄπως ἡ ἰδέα ποὺ συζητοῦν τώρα οἱ Γάλλοι στὶς κινητοποιήσεις τοῦς, ὄτι ἡ ὑπερβολικὴ εξωστρέφεια τῶν οἰκονομιῶν εἶναι κατάρα, κὶ ὄτι πρέπει νὰ πάψουμε να στηριζόμαστε στὸ διεθνὲς ἐμπόριο, στηρίζοντας ἀντίθετα τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐσωτερικῆς βιομηχανίας κὶ ἀγορὰς.

Ἥ αὐτὸ πού ἔκαμαν οἱ Ἰνδοὶ πρίν ἀπὸ μερικά χρόνια στοῦς σιδηροδρόμους τοῦς: Ἐπέλεξαν τὴν εξυγίανση χωρῖς νὰ τοῦς ἰδιωτικοποιὴσουν, ἔκοψαν ὅλες τὶς πολυεθνικὲς ἀπὸ τὶς ἑργολαβίες καὶ ἐνθάρρυναν μικρὲς ἐπιχειρήσεις νὰ τὶς ἀναλάβουν τονώνοντας ἔτσι τὴν τοπικὴ ἀπασχόληση, μείωσαν (!) τὸ εἰσητήριο προκειμένου νὰ καταστήσουν τὸ μέσο ἀνταγωνιστικὸ γιὰ τὴ χρήση τοῦ ἀπὸ παραγωγοῦς διάφορων προϊόντων. Καὶ τὰ ἔκαναν ὅλα αὐτὰ γιατὶ ξέρουν πολύ καλά ὅτι οἱ δημόσιες ὑποδομὲς ἀποτελοῦν κοινωνικὸ κεφάλαιο ποὺ συμβάλλουν ποικιλοτρόπως στὴν οἱκονομικὴ δραστηριότητα καὶ δὲν εἶναι μόνο ἐμπορεύματα πρὸς ἰδιωτικὴ ἐκμετάλλευση.

Ἥ τέλος, νὰ ἐπαναλάβουμε στῆ δικῆ μὰς βαλκανικὴ ἐκδοχὴ τὴν τάση ποὺ ἐπιβεβαιώνεται σὲ κάθε γωνιὰ τῆς γῆς, για τὴ σύμπηξη στενῶν, περιφερειακῶν συμμαχιῶν καὶ νέων ἐνώσεων μικρῶν χωρῶν πού ἀναπτύσσουν ἰσότιμη συνεργασία σὲ πολλὰ μέτωπα, προκειμένου νὰ ἐξισορροπήσουν τὶς μεγαδυναμικὲς τῶν μεγάλων ἰμπεριαλιστικὼν χωρὼν καὶ τοῦ πολυεθνικοῦ κεφαλαίου. Κὶ ἐδὼ μπορούμε ν᾽ἀντλήσουμε πολύτιμο ὐλικὸ ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Βυζαντινῆς κοινοπολιτείας, κὶ ἀκόμα ἀπὸ τοῦς κοινοῦς ἀγώνες ἐνάντια στὴν Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, προκειμένου νὰ προωθήσουμε τὴν ἰδέα μιᾶς βαλκανικῆς συνεργασίας κόντρα στὰ σχέδια τῆς καθυπόταξής μας ποὺ ἀναπτύσσουν Δυτικοὶ καί νεο-ὁθωμανοὺς. Κὶ αὐτὴ τὴ δυναμικὴ μπορεῖ ἤδη ν᾽ἀρχίσει νὰ τὴν ὐλοποιεῖ ὀ ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ του, οἰκοδομῶντας ἕνα ἐνιαίο μέτωπο Ἐλλάδας καὶ Κύπρου, στὴ γραμμὴ ποὺ χάραξε ἡ ημιτελῆς πολιτικὴ τῶν S-300, τοὺ ἐνιαίου ἀμυντικοὺ δόγματος καὶ ἄλλων μέτρων τὰ ὀποιὰ ν᾽ἀγγίζουν ἀκὸμα καὶ μιὰ ὀμοσπονδιακὴ λογικὴ ὄσμωσης τῶν δύο ἑλληνικῶν κρατῶν.

Εἶναι σαφὲς· ἰδὲες καὶ ἐναλλακτικὲς πρακτικὲς ὑπάρχουν καὶ ἀναπτύσσονται σὲ όλον τὸν πλανήτη, γιατὶ αὐτὴ ἡ κρίση εἶναι κρίση ἀδιεξόδου τῆς δυτικῆς αὐτοκρατορίας ἀλλὰ καὶ τῆς βαθύτερης λογικῆς τοῦ καπιταλισμοῦ. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ὑπάρχει εἶναι μιὰ κοινωνικὴ δύναμη ἰκανὴ νὰ συντάξει ὅλες αὐτὲς τὶς δυναμικὲς σὲ ἕνα σχέδιο πολιτικῆς ἡγεμονίας, καὶ μάλιστα τῶρα ποὺ ἐκδηλώνεται σ᾽ὅλη τῆς τήν ἔκταση ἡ ἀποτυχία τῶν ἀρχουσῶν τάξεων.

Κὶ ἑδὼ φαίνεται ἔνας ἀπὸ τοῦς καθοριστικοῦς παράγοντες τῆς ἀδυναμίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ σταματήσει τὴν ἐλεύθερή του πτώση. Γιατὶ γιὰ τὴν ἀνυπαρξία αὐτῆς κοινωνικῆς δυναμικῆς εὐθύνεται ἀποκλειστικὰ ἡ ἀριστερὰ. Τὰ πράγματα εἶναι ἀπλὰ καὶ δὲν θέλουν πολλὲς περιστροφὲς γιὰ νὰ εἰπωθοῦν: Ἡ ἀριστερὰ, μὲ τὴν προσχώρησή τῆς στὸν μεταμοντέρνο φιλελεύθερο, ὠφελιμιστικὸ καὶ κοσμοπολίτικο χυλὸ, εἶναι ποὺ συνέβαλε στὸν ἰδεολογικὸ καὶ τὸν ἀξιακὸ ἐξανδραποδισμό τῶν μεσσαίῶν στρωμάτων, ὦστε αὐτὰ νὰ καταστοὺν ἀνίκανα γιὰ ὀποιονδήποτε σοβαρὸ πολιτικὸ μετασχηματισμὸ.

Τοῦτο μπορεῖ κανεῖς νὰ τὸ καταλάβει μιὰ καὶ καλή, ἀρκεῖ νὰ μιλήσει κανεῖς μ᾽ἔναν τυπικὸ νέο τῆς ἀριστερᾶς τῶν διανοούμενων στρωμάτων. Τότε θὰ καταλάβει πὼς αὐτὴ ἠ δῆθεν ἰδεολογὶα, λειτουργοῦν σὰ σκιάχτρο ποὺ ξορκίζει ὁποιαδήποτε αἴσθηση ταυτὸτητας, κὶ ἀκόμα, ὁποιαδήποτε ἰστορικὴ συνείδηση τῶν ἀδιεξόδων ποὺ ἀντιμετωπίζουμε σήμερα ὦς χώρα. Καὶ πὼς τὸ ρεύμα τῆς ἀμφισβήτησης καὶ τῆς ἀποδόμησης ποὺ ἐκφράζουν, ἐπειδὴ ἀκριβὼς ἐπιτείθεται στὸ τάχα ὑπερβατικὸ καὶ ψεύτικο ἀνήκειν αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, καταλήγει νὰ ἐνθαρρύνει μιὰ βαβὲλ ἐγωκρατίας ὄπου ὁ καθένας ἐλπίζει νὰ τὴ βολέψει κλέβοντας μὲ ὀποιονδήποτε τρόπο στὴ σειρὰ προτεραιότητας τοῦ καταναλωτικοῦ ὀνείρου.

Γι᾽αὐτὸ μάταια σήμερα οἱ ἠγεσίες τῆς ἀριστερᾶς καλοῦν σ᾽ἕνα «νέο ΕΑΜ». Γιατὶ τὸ ΕΑΜ τοῦ Βελουχιὼτη πήρε σάρκα καὶ ὀστὰ ἀπὸ τὴν σιδερένια θέληση κοινωνικῶν στρωμάτων ποὺ δὲν εἶχαν ἄλλη ἐπιλογὴ ἀπὸ τὸ νά προστατέψουν ἔνοπλοι τὶς πεζούλες τοῦς. Ἐνῶ αὐτοῖ ποὺ σήμερα διεκδικοῦν κίβδηλα τὴ συνέχεια τοῦτου τοῦ ξεσηκωμοῦ, καὶ τά στρώματα στὰ ὀποῖα ἀπευθύνονται μάλλον στὸ Κάιρο θὰ εἶχαν καταφύγει τὸτε, καὶ τῶρα ἀλληθωρὶζουν πρὸς το Παρίσι και τὴ Βαρκελώνη. Γιατὶ, μὲ τὴν παιδαγωγικὴ πρωτοβουλία τοῦτης τὴς ἀριστερὰς ἔχουν καταντήσει σὰν τοῦς ἀστοῦς καὶ ξεπορτίζουν σαν κινδυνέψουν τὴ συνείδησή τους ἀπὸ τή χώρα, ὄπως οἱ ἄλλοι κάνουν στα κεφάλαιά τους.

Συνεπῶς, νύξ! Τὸ ἐπαναστατικὸ ἔργο τῆς ἀντιστασιακῆς ἀνασυγκρότησης τοῦ ἐλληνικοῦ λαοῦ ­-τὸ μόνο ρεαλιστικὸ σχέδιο σωτηρίας ποὺ διαθέτουμε­- θὰ μείνει πρὸς τὸ παρὸν δίχως πρωταγωνιστή.

Χρέος μᾶς εἶναι συμβάλουμε στὴν ἄρδην ἐκπαίδευσή του, μὲσα ἀπὸ τήν πολύπλευρη ἰδεολογικοπολιτικὴ δράση, τὶς ἐκδηλώσεις καὶ τὶς κινητοποιήσεις ποὺ ὀργανώνουμε, μέσα ἀπὸ τά στέκια μὰς, ἀλλὰ καὶ τὶς παρεμβάσεις μὰς στὶς εὐρύτερες κινητοποιήσεις ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ἐνάντια στὴν ἐπαπειλούμενη ὐποδούλωσή μὰς.

4 Comments

  1. Γιάννης
    29/10/2010

    ἡ βαλκανικὴ συνεργασία εἶναι ὁ μόνος δρόμος ποὺ μᾶς ἔχει ἀπομείνει ἐνάντια σὲ Τουρκία καὶ δυτικὲς δυνάμεις. Ἀποτελεῖ ἄμεση ἀνάγκη νὰ βροῦμε στὶς βαλκανικὲς χῶρες (Σερβία-Βουλγαρία, τουλάχιστον) ἀνθρώπους ποὺ αἰσθάνονται τὸ ἴδιο γιὰ τὴν Τουρκία καὶ γιὰ τὶς δυτικὲς ἐπεμβάσεις καὶ ποὺ θὰ ἐπιθυμοῦσαν ἕναν κοινὸ ἄξονα. Μοῦ φαίνεται παράξενο λ.χ. στὴ Βουλγαρία νὰ μὴν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ καὶ ἀνθέλληνες δὲν εἶναι ἀλλὰ καὶ ἀγανακτοῦν μὲ τὴν παρέμβαση τῆς Τουρκίας μέσω τῶν ἐκεῖ Τουρκομουσουλμάνων ἢ ἐκτουρκισμένων.

  2. Τὶ λές, Γιάννη, πάμε νὰ μάθουμε Σέρβικα;

  3. bigfatopinion
    30/10/2010

    Αφού «η συγκρότηση τῶν ἀντιστάσεων θὰ γίνει ἄρδην», λέτε να επέλθει ρήξη;

  4. Γιάννης
    30/10/2010

    σχεδίαζα νὰ ἀρχίσω ρωσσικὰ φέτος τὸν ὀκτώβρη (νομίζω τὸ ΙΜΧΑ κάνει, μαζὶ μὲ τῶν βαλκανικῶν χωρῶν), ἀλλὰ δὲν κατέστη δυνατό -γιὰ φέτος. Ἀλλὰ δὲν τὸ ἔχω ἐγκαταλείψει ὡς σκοπό.
    Ξεμπέρδευε, ἀνέβα καὶ τὸ συζητᾶμε.

Leave a Reply